Er wordt in organisaties zó veel gecommuniceerd. Nieuwsbrieven. Updates. All hands. Intranetposts. Nog een reminder. En toch staat “communicatie” in elk medewerkersonderzoek ergens onderaan. Hoe kan iets waar zó veel tijd in gaat, zó weinig liefde terugkrijgen? In deze blog beschrijft Janna De Cort, Managing Director bij Funk-e, waarom veel interne communicatie blijft hangen in eenrichtingsverkeer en hoe je meet waar je staat.
De communicatieafdeling zweet
Er wordt gewerkt. Echt. En toch.
Als je in een medewerkerstevredenheidsonderzoek kijkt, staat “communicatie” ergens onderaan. Altijd een beetje zielig onderaan. Dat vind ik fascinerend.
Want hoe kan iets waar zó veel tijd in gaat, zó weinig liefde terugkrijgen?
Misschien omdat veel interne communicatie lijkt op iemand die op een eerste date alleen over zichzelf praat.
“En toen hebben wij besloten…” “En toen hebben wij veranderd…” “En toen hebben wij een nieuwe strategie…”
En de ander zit daar. Met een glas water. Te knikken.
Interne communicatie is een relatie
En relaties gaan niet goed op eenrichtingsverkeer en one size fits all. Toch zitten veel organisaties precies daar. Iedereen dezelfde mail. Iedereen dezelfde timing. Iedereen dezelfde tone of voice. En dan hopen dat het landt.
Onze ultieme droom bij Funk-e? Dat organisaties niet meer per verandering een projectgroep optuigen alsof het een bruiloft is. Maar dat communicatie zó is ingericht dat verandering gewoon kan.
Omdat het systeem volwassen is. Omdat je weet wat werkt, voor wie het werkt en wat het effect is.
Lees ook onze blog over wat we kunnen leren van first dates hier.
Vijf niveaus
Daarom gebruiken we een Maturity Model. Niet om interessant te doen. Maar als spiegel. Vijf niveaus:
- Van onderbuikgevoel (“Dit lijkt me wel een goed idee”)
- Naar massacommunicatie (“Iedereen dezelfde mail”)
- Naar segmentatie
- Naar personalisatie
- Naar echte dialoog
En hier komt het ongemakkelijke deel: bijna iedereen wil naar dialoog. Maar heel veel organisaties zitten nog op massa.
Dat is geen falen. Dat is gewoon eerlijk.
Volwassen communicatie vraagt meer dan een goed verhaal
Het gaat over data. Structuur. Tooling. Organisatie. Geduld. Het gaat over stoppen met aannames.
En dát is vaak de eerste stap. Niet meteen naar niveau vijf. Maar gewoon durven zeggen: “Oké. Waar staan we eigenlijk?”
Van model naar praktijk
Want een model is leuk. Maar je wilt iets in handen hebben. Iets wat je kunt gebruiken. In een MT. In een sessie. Met je team.
Daarom brengen we een multomap uit. Geen boek — maar losse, praktische modules. Maand voor maand verzamel je in 2026 jouw eigen veranderbibliotheek.
Met tools en inzichten die je direct inzet. Digitaal kan. Maar eerlijk? Je wil ’m fysiek.
Zo’n map die je openslaat in een lastig gesprek. Met koffie erbij. Met post-its die eruit steken. Eentje die leeft.
Zodat je niet alleen denkt: interessant. Maar ook: oké, dit is onze volgende stap.
Benieuwd?
Laatste gedachte
Misschien is de echte vraag wel: zijn we volwassen genoeg ingericht voor de wereld waarin we werken? En durven we dat hardop te zeggen?
Door Janna De Cort, Managing Director bij Funk-e
